تک به تک– بعد از کش و قوسهای فراوان، سرانجام تیم جدید مهدی طارمی مشخص شد و این بازیکن به المپیاکوس یونان پیوست. گفته میشود دستمزد سالانه طارمی در المپیاکوس سالی ۲ میلیون یورو خواهد بود که احتمالا بخشی از آن هم برای مالیات کسر میشود.
نکته قابل توجه اینجاست که طارمی از نظر فنی بهترین فوتبالیست حال حاضر ایران و یکی از برترین ستارگان تاریخ فوتبال کشورمان به شمار میرود. آخرین باشگاهش اینتر بزرگ بوده و تیمی هم که او به آن کوچ کرده، قهرمان یونان است؛ باشگاهی که فصل آینده در لیگ قهرمانان اروپا به میدان خواهد رفت و از درآمدهای سرشار آن مسابقات هم بهرهمند میشود. با این حال دستمزد این بازیکن فقط سالی ۲ میلیون یورو است.
برای فهم تراژدی بزرگ «پولسوزی» در فوتبال ایران، فقط کافی است این عدد را با برخی ریختوپاشهای تأسف آور در کشورمان مقایسه کنیم؛ این که مثلا باشگاه پرسپولیس فصل گذشته ۸۰۰ هزار دلار به مهاجم آنگولاییاش لوکاس ژوآئو پول داد تا فقط راضی به جدایی شود و فهرست را خالی کند. شبیه این اتفاق در همین تیم برای سردار دورسون هم رخ داد و گفته میشود به او هم ۴۰۰ هزار دلار پول مفت داده شد تا فقط برود.
در استقلال هم شرایط اگر بدتر نباشد، بهتر نیست. این باشگاه تابستان گذشته به نرخ روز ارز، حدود یک میلیون دلار بابت دریافت رضایتنامه سامان فلاح پول داد که نهایتا به کار تیم هم نیامد و در آن مقطع به ملوان قرض داده شد. استقلالیها همچنین در مجموع یک میلیون دلار غرامت به دو بازیکن بوسنیایی دادند که حتی یک جلسه هم با این تیم تمرین نکردند. گفته میشود همین تابستان هم تنها در یک قلم، دو میلیون دلار صرف دریافت رضایتنامه سعید سحرخیزان از باشگاه روسی شده است؛ یعنی به اندازه دستمزد یک فصل بازی طارمی در المپیاکوس، فقط برای دریافت رضایتنامه!
وضعیت در سایر باشگاهها هم کموبیش همین است و سرخابیها فقط بیشتر دیده میشوند. برگ برنده مدیران و فوتبالیستهای گرانفروش هم راه انداختن دعواهای رنگی است؛ این که تیم شما بیشتر پول داده یا بیشتر از بودجه دولتی استفاده میکند. در نهایت پیروز این آشفتهبازار، بازیکنانی هستند که حتی یکدهم نمونههای خارجی هم کارایی ندارند، اما گاهی چند برابر آنها پول میگیرند. پول کی؟ پول مردم ایران.
