رامین رضاییان می‌تواند به سرعت شما را یاد داستان «توبه گرگ» بیندازد و این البته تنها ضرب‌المثلی نیست که در مورد او صدق می‌کند!

حالا که جام‌جهانی تمام شده، شاید بد نباشد چند لحظه چشم‌تان را ببندید و به چکیده همه آنچه از این انبوه این برنامه‌ها در ذهن‌تان ماند فکر کنید. چقدر چیز قابل دفاع و دندان‌گیری است واقعا؟

تلویزیون با بودجه عمومی اداره می‌شود. کمترین حق مردم است که بدانند پول‌شان کجا و به چه کیفیتی هزینه می‌شود

هیچ کجا و هیچ‌وقت، ناکامی دیگران به معنای کامیابی ما نیست. چنین تصوری، فقط جلوی پیشرفت را می‌گیرد و بهانه دست‌مان می‌دهد که درجا بزنیم.

راستی بعد از گل الجزایر که منجر به صعود تیم ملی می‌شد، گزارشگر شبکه سه گفت: «خدا صدای مردم ایران را شنید.» خب از کجا معلوم؟ شاید واقعا شنیده باشد!

خط قرمز میثاقی و مقامات بالادستی‌اش چه می‌تواند باشد؟ امروز فحش داد و چیزی نشد؛ فردا چه می‌کند؟ مخصوصا او که نشان داده مرزی برای خودش نمی‌شناسد.

کاش بالاخره یک روز «عادی» بودن برای‌مان عادی شود، کاش یک روز از راحتی زندگی هم بهره‌مند شویم ...

یک نفر که سلیقه موسیقایی محمدحسین را نمی‌شناخت، به درخواست او جاهای خالی را اینطور پر کرده بود: «از میثاقی، میثاقی‌تره؟» نمی‌دانیم، شاید هم بنده‌خدا تا به حال فحشی بدتر از این نشنیده بود!

بارها شاهد گزارش‌ها و اجراهای ضعیف خیابانی بودیم. او حتی سابقه یازده دقیقه خواب ماندن، در آغاز یک مسابقه خارجی را هم در کارنامه داشت!