تک به تک- هنوز آقا محمدی، عضو مجمع تشخیص از خانه کشتی خارج نشده، احمد دارستانی واعظ وارد میشود، هنوز رد کفش پویانفر مداح از روی تشک پاک نشده، عضو فلان کمیسیون مجلس با سلام و صلوات شرفیاب میشود. این، داستان ورزش پهلوانی مملکت در دوران ریاست علیرضا دبیر بوده است؛ مهمانان رنگارنگ غیرورزشی که صرفا از یک اردوگاه فکری خاص مشغول آیند و روند در این مجموعه هستند. آلبوم را ورق بزنید و شماری از آنها را ببینید؛ از قالیباف و زاکانی تا محمود کریمی و داریوش ارجمند، از قاضیزاده هاشمی تا شهردار ارومیه و حتی سفیر اردن در تهران! میشد این آلبوم را تا دهها ورق دیگر ادامه داد؛ بس که علیرضا دبیر در خانه کشتی در حال معاشرت با اصحاب ریز و درشت قدرت بوده و از آنها دلبری میکرده است. گاهی دامنه این لابیها تا مدیران میانی و معاونتهای دستهچندم هم گسترده شده؛ از آنها که عنوان شغلیشان یک کیلومتر است و خودشان هم نمیدانند بابت چی حقوق میگیرند. مهم اما این است که خط و ربطی با قدرت دارند و همین برای جناب دبیر کفایت میکند.
بعد بخش جالب ماجرا اینجاست که دبیر در سالهای گذشته صد بار با صراحت و صدای بلند گفته: «هر نوع واکنش سیاسی را برای کشتیگیران قدغن کردهام. اینها سواد این کار را ندارند و خودشان را خراب میکنند. فقط باید بچسبند به کشتی گرفتنشان.» خودش اما علامه دهر است؛ هم عضو شورای شهر بوده و لیست انتخاباتی محمد باقر قالیباف را برای مجلس میبندند و هم شبانهروز در رادیو و تلویزیون در حال نطقهای غرای سیاسی است. نگو بچههایم سواد ندارند، بگو دوست ندارم دلشان برای مردم بلرزد، نمیخواهم کلامی از درد و رنج این ملت حرف بزنند، مبادا منافعمان به خطر بیفتد.
بیگمان تاریخیترین اعتبار کشتی در ایران به استقلال آن از کانون قدرت بوده؛ این که کشتیگیر جماعت لوطی و بامعرفت است، سرش را پیش زورمندان خم نمیکند و به داد دل ستمدیدگان میرسد. یک تبریک جانانه اما باید به دبیر و دوستان گفت؛ کسانی که کشتی را کشتند و ورزشکاران را به مشتی کارمند بیتفاوت رانت بگیر تبدیل کردند. خیلی حرف است که این همه اتفاق در این مملکت رخ بدهد، اما یک جمله دردمندانه و همدلانه از خانه کشتی بیرون نیاید. خدا قوت پهلوانان!






لینک کوتاه :https://takbehtak.com/?p=734