تک به تک- فرض کنید شما ایرانی یا بلژیکی نبودید و به تماشای تساوی بدون گل دو تیم در دور دوم مرحله گروهی نشستید؛ چه احساسی پیدا می‌کردید؟ آفرین؛ آنچه از نظر بسیاری در ایران ممکن است یک «حماسه» تلقی شود، برای خیلی از ناظران، صرفا یک بازی کسالت‌بار و خسته‌کننده بود. برویم و چند نکته در مورد این بازی بخوانیم.
یک– دومین دیدار ایران در مرحله گروهی جام‌جهانی هم به تساوی انجامید؛ این بار صفر بر صفر برابر بلژیک.
دو– استراتژی ایران برای این بازی کاملا مشخص بود؛ دفاع فشرده و چند لایه در زمین خودی و چشم دوختن به ضد حملات و ضربات ایستگاهی. این رویکرد شاید مسابقه را برای مخاطب عام تا حدی ملال‌آور کرده بود، اما ایران را به هدفش نزدیک می‌کرد. بلژیک مالکیت توپ را در اختیار داشت، اما در مقابل انبوه مدافعان ایران به ندرت صاحب موقعیت‌های جدی می‌شد. در عوض شاگردان امیر قلعه‌نویی روی ضربات شروع مجدد چند موقعیت خطرناک ساختند؛ شوت‌های کنعانی و طارمی که کورتوا مهارشان کرد و البته گل مهدی طارمی روی یک ضربه کاشته تمرین شده که با بدشانسی این بازیکن آفساید از کار درآمد.
سه– آنچه روند بازی را تغییر داد اما، اخراج ناتان انگوی بود. در میانه‌های نیمه دوم و در اوج فشارهای بلژیک، مدافع پراشتباه این تیم به شکلی ناشیانه توپ را لو داد و سپس ناچار شد مهدی طارمی را در موقعیت آشکار گل متوقف کند. او کارت قرمز مستقیم گرفت و از آن پس بازی تا حد زیادی متعادل شد.
چهار– غیبت جرمی دوکو برای بلژیکی‌ها بد بود و ناآمادگی لوکاکو از آن هم بدتر. مهاجم تنومند شیاطین سرخ، در طول این بازی خیلی کند و سنگین عمل کرد و در نهایت چاره‌ای جز تعویض خودش باقی نگذاشت. از لوکاکو چیزی جز اسم در زمین نبود.
پنج– علیرضا بیرانوند هم در این بازی یکی از بهترین روزهایش را پشت سر گذاشت. هر کجا که توپ از دفاع چند لایه ایران عبور می‌کرد، این بیرانوند بود که بلژیکی‌ها را ناکام می‌گذاشت. به خصوص مهار فوق‌العاده او در حالت نامتعادل و در مقابل دروازه تقریبا خالی در اوایل نیمه دوم، بی‌تردید یکی از سیوهای برتر جام بود.
شش– بلژیک هم بعد از فرار از شکست برابر مصر، در این بازی نیز با نمایشی نه‌چندان قابل دفاع تن به یک مساوی دیگر داد تا نشان بدهد در فرم فعلی، فرسنگ‌ها از شمایل یک مدعی فاصله دارد.
