تک به تک– اگر قرار به معاشرت یا تولید یک برنامه فرهنگی سطح بالا بود، بدون شک وحید هاشمیان عزیز یک گزینه بسیار مطلوب و ایدهآل به شمار میآمد. اصلا مخاطب حظ میکند از مرام و منتش این آدم؛ سنگین، محترم و باوقار. متاسفانه اما موقعیتی که امروز هاشمیان در آن قرار گرفته، قدری متفاوت است. او با کارنامهای لاغر، رهبری یکی از بزرگترین تیمهای ایران و آسیا را به دست گرفته. انتظارات بسیار بالاست و خروجی کار خیلی پایین. پرسپولیس در آسانترین بازیهای فصلش به صورت رگباری در حال امتیاز از دست دادن در تهران است. تا اینجای فصل غیر از علی علیپور هیچ بازیکن دیگری نتوانسته برای این تیم گل بزند و آنها حتی در مسابقات دوستانه هم برنده نمیشوند. تنها برد پرسپولیس در اصفهان هم طوری به دست آمده که نتیجه عادلانه حداکثر میتوانست مساوی باشد.
در چنین شرایطی اما کنفرانسهای خبری هاشمیان طوری است که انگار هانسی فلیک پس از مسابقات بارسا به میکسزون آمده؛ تمجید از عملکرد رو به رشد بازیکنان، تاکید بر کامل بودن تیم و تکیه بر کلیدواژههایی مثل فوتبال هجومی و جوانگرایی! حقیقتا اینطور به نظر میرسد که کادر غنی پرسپولیس شامل آقا وحید، امیرحسین پیروانی و تنها آنالیزور موجود در جهان هستی یعنی مهرداد خانبان کلا یک فوتبال دیگر را تماشا میکنند که اینطور کبکشان خروس میخواند! این که پرسپولیس غایب زیاد دارد و در آزادی نمیتواند میزبان باشد قابل تامل است، اما حتی با همین موجودی و در همین شرایط هم انتظار ارایه فوتبال بسیار بهتری از این تیم میرود. در روزی که قرمزها باید بکوبند و هر طور شده ببرند، تیم هاشمیان تا آخرین ثانیه با سه هافبک میانی به بازی ادامه میدهد. در این تیم میلاد محمدی همه جا بازی کرده جز دفاع چپ، محمدحسین صادقی و مجتبی فخریان با وجود جوانی و انگیزه روی نیمکت زنجیر شدهاند و هاشمیان در پایان بازی بهانه نبودن شکاری را میگیرد؛ مگر رضا شکاری طی این ده سال در فوتبال ایران چه کرده؟ راستی نصف نیمفصل گذشت و ما هنوز متوجه نشدیم در این قحطی فوروارد چرا چهارصد دلار خرج دورسون شد تا فقط برود؛ شما دلیلش را فهمیدید؟
میشود سه ساعت پای تلویزیون نشست و گفتگوی احتمالی سروش صحت با هاشمیان در مورد کل کائنات را با لذت تماشا کرد. برای مربیگری اما، آن هم در سطح پرسپولیس چیزهای بیشتری لازم است که بیتعارف تا اینجا آن را از آقا وحید ندیدیم. نگرانتان هستیم جنتلمن!
