بازی با ازبکستان از جهات دیگر هم رسوایی‌ها و نکات غم‌انگیزی برای فوتبال ایران به همراه داشت

امیر قلعه‌نویی اما از پدر شجاع هم نسبت به او شفیق‌تر بود و حتی برای یک اردو هم نتوانست دوری خلیل‌زاده را طاقت بیاورد

این ساپینتوی بی‌ارزش، همان آدمی نبود که وقتی هدایت استقلال را بر عهده گرفت، پدر صاحب ما را در آوردید که ایثار و رشادت کرده، در شرایط جنگی به ایران آمده و سایر قضایا؟

یک حقیقت ساده بیشتر وجود ندارد؛ بعضی‌ها فقط از دور قشنگ هستند، مثلا برای یک مصاحبه یک ساعته، در یک باغ سرسبز با بیسکوییت و چای عصرانه

اگر خیلی‌های‌تان فحش می‌خورید، لزوما به این دلیل نیست که تیم عوض کردید، انتقال جنجالی داشتید یا احیانا قدر ندیدید. دلیل اصلی‌اش این است که «آدم حسابی» نبودید؛ همین!

آری پروفسور؛ شاید باورش سخت باشد، اما خیلی از ما در این سال‌ها به معنای واقعی کلمه «له» شدیم

حالا اخلاقیات به کنار؛ یعنی تو با امید، نان و نمک هم نخورده بودی لعنتی؟

شجاعت به این است که از درد و رنج مردمت حرف بزنی و هزینه‌اش را بدهی، وگرنه چاپلوسی و چاکرمآبی و زدن حرف‌های خوشایند قدرت که جایزه هم دارد

مثلا فرض کنید روزی فعالیت همه رستوران‌ها در شهر ممنوع شود؛ چه کسانی بیشتر از همه خوشحال می‌شوند؟ احتمالا ساندویچ‌فروش‌ها!