تک به تک– در یکی از مسابقات مرحله یک‌شانزدهم نهایی جام‌جهانی، ژاپن در حالی دو بر یک به برزیل باخت که به طور کلی فوتبال خوب و قابل دفاعی برابر پرافتخارترین تیم تاریخ این تورنمنت ارایه داد. سامورایی‌ها نیمه اول را یک بر صفر بردند و حتی تا آخرین دقیقه بازی هم توانسته بودند برزیل را متوقف کنند، اما با یک گل دیرهنگام شکست خوردند و اوت شدند. حاشیه عجیب این بازی برای ما اما، اظهارات محمدحسین میثاقی در استودیوی شبکه سه بود: «همه ما در استودیو، عجیب و غریب حال کردیم از این که برزیل برد و رفت بالا.»
احتمالا این تلقی وجود دارد که وقتی ایران حذف شده، بهتر است دیگر نماینده آسیا هم عملکرد خوبی نداشته باشد تا ناکامی تیم ملی چندان به چشم نیاید. چنین برداشتی اما هرگز نمی‌تواند منطقی و مفید باشد. ژاپن از یک گروه سخت، در کنار هلند، تونس و سوئد بالا رفت و در همان اولین مرحله حذفی، به غولی مثل برزیل خورد. آنها در این بازی هم عالی بودند و میلی‌متری باختند. اگر بپذیریم این مدل اوت شدن با توقف برابر مصر و نیوزیلند و دست به دعا برداشتن برای مساوی اتریش و الجزایر فرق دارد، ممکن است در ادامه پیشرفت کنیم، اما اگر صرفا دنبال حذف دیگران باشیم تا فقط ناکامی خودمان را توجیه کنیم، صد سال دیگر هم به جایی نخواهیم رسید.
اصل مطلب یک چیز است؛ هیچ کجا و هیچ‌وقت، ناکامی دیگران به معنای کامیابی ما نیست. چنین تصوری، فقط جلوی پیشرفت را می‌گیرد و بهانه دست‌مان می‌دهد که درجا بزنیم.
