تک به تک- امروز نصف تیم تراکتور را بازیکنان سابق پرسپولیس تشکیل میدهند. فقط و فقط در پست دفاع راست، چهار سرخپوش سابق همزمان در این تیم توپ میزنند؛ از دانیال اسماعیلیفر و مهدی شیری تا صادق محرمی و فرشاد فرجی. تراکتور برای چشیدن طعم قهرمانی لیگ، بیشتر از نیمقرن انتظار کشید و محمدرضا زنوزی سالها هزینه کرد. او حتی همزمان سه کاپیتان اصلی تیم ملی را به تبریز برد، اما طلسم پنجاه ساله قهرمانی تنها زمانی شکست که آقای مالک تابستان سال گذشته در مجلس ترحیم عیالش تور دستهجمعی برای بازیکنان پرسپولیس پهن کرد. احتمالا فقط حاج موسی سلامت، جانباز جبهه و جنگ باشد که این سالها در پرسپولیس از محمدرضا زنوزی پیشنهاد نگرفته، آن هم شاید چون قلبش قیمت نداشت. گل سرسبد و بزرگتر استقلال هم که فعلا رامین رضاییان است؛ بازیکنی که در بهترین سالهای فوتبالش در دو مقطع عذرش در پرسپولیس خواسته شد.
خندهدار اما آنجاست که اگر همه این جمع به اضافه انبوهی از بهترین ستارههای دیگر فوتبال ایران در پرسپولیس قهرمان میشدند، کار خودشان نبود؛ کار دولت و حکومت و فیفا و سازمان ملل و سلطانیفر و آذری جهرمی بود… آه از «انصاف» که بزرگترین ذبحشده این سالیان فرهنگ ایرانی بود. جامعهای که موفقیت را به رسمیت نشناسد و برایش ارزش قائل نباشد، محکوم به شکست است.