تک به تک– تیم ملی ایران که زمانی سه مرتبه پیاپی قهرمان آسیا میشد، حالا حتی نمیتواند فاتح مسابقات آسیای میانه لقب بگیرد؛ جایی که هماوردانش محدود به تیمهایی مثل افغانستان، تاجیکستان، قرقیزستان و حداکثر ازبکستان میشود. ما در دوره اخیر مسابقات کافا، از افغانها گل خوردیم و برای اولین بار در تاریخمان با تاجیکها مساوی کردیم. بازی فینال هم که نهایت تراژدی بود؛ شکست برابر ازبکستان، در روزی که تعداد شوتهای آنان چهار برابر و امید گلشان هفت برابر بیشتر از ما بود.
در آماری شوکهکننده، این پنجمین روبارویی پیاپی با ازبکستان است که در آن ایران موفق به کسب پیروزی نمیشود. کار رسما از هشدار و این چیزها گذشته؛ ما الان درست وسط ناکامی هستیم و چپ و راست سیلی حقیقت بر صورتمان فرود میآید.
در این میان اما نکتهای که بیش از پیش توجهات را به شکست ایران برابر ازبکستان افزایش داد، کریخوانی سال گذشته علیرضا جهانبخش در تاشکند و در حاشیه دیدار با همین تیم بود.
آن روز کاپیتان تیم ملی با غرور و سرمستی مدعی شد: «سطح بازیکنان ایران و ازبکستان خیلی فرق دارد و مقایسه آنها با هم خندهدار است. کدام بازیکن ازبکستانی تا کنون در لیگهای معتبر اروپایی توپ زده است؟»
البته همان زمان هم هر هوادار ساده فوتبال میتوانست با رصد سیر حرکتی ازبکستان پی ببرد آنها خیز بلندی برای پیشرفت برداشتهاند. واقعیت به این آشکاری اما از چشم کاپیتان ایران پنهان ماند.
ازبکستان همان زمان هم شاهمرادوف را در رم ایتالیا داشت؛ بازیکنی که در همین مصاف اخیر با ایران پنالتی خراب کرد. پس از آن هم خسونوف در انتقالی چندده میلیون یورویی به قلب خط دفاع منچسترسیتی رسید، هرچند به دلیل مصدومیت حضور در کافا را از دست داد. ازبکستان چند جوان ممتاز آیندهدار هم دارد، مثل فیضاالهف که برابر ایران هم خوش درخشید. به علاوه چند بازیکن آنها ستارگان لیگ خودمان به شمار میروند؛ از یوسفف فولاد تا ماشاریپوف استقلال و اورونوف پرسپولیس که در همین بازی، طی هفتاد دقیقه حضور در زمین رکورد خیرهکننده نوزده دریبل موفق را به ثبت رساند.
حالا خود جهانبخش کجاست؟ ماههاست بدون تیم مانده و گفته میشود شاید سر از لیگ امارات در بیاورد! بله، وقتی دیگران کار میکردند، ما ترجیح دادیم تحقیرشان کنیم و خودمان هم درجا بزنیم. طبیعی است که نتیجه چنین سیاستی خیلی زود مشخص میشود!
