تک به تک– این، قاب پایانی یک ابتذال بیست روزه است؛ فینالی کاملا برازنده و متناسب با تمام آنچه در این مدت دیدیم. اینجا محمدحسین میثاقی را می‌بینیم که بعد از تساوی صبحگاهی اتریش و الجزایر، عنان اختیار از کف داده و طلبکار دو تیم شده که چرا اینطوری بازی کرده‌اند؟ چرا فقط دنبال نتیجه دلخواه خودشان بوده‌اند و چرا همدیگر را نبرده‌اند تا یوزهای دلاور ایرانی به مرحله بعد صعود کنند؟ در یک کلام، چرا کاری نکردند صداوسیما با پروپاگاندای لوس و مسخره‌اش، یک هفته دیگر مغز ملت را رنده کند؟!
کلافه‌ترین ورژن میثاقی، به سبک بازی و در نهایت تساوی الجزایر و اتریش لقب «مسخره» می‌دهد. خب البته کار آنها به هیچ‌وجه مسخره نبود. اتریش با این نتیجه صعود می‌کرد و الجزایر هم به قرعه خوبی می‌خورد. تازه با این وجود همین بازی هم به اندازه کل مسابقات ایران در این تورنمنت گل داشت. مسخره واقعی، شمایید که بابت نود دقیقه دفاع کور و فله‌ای جلوی بلژیک عربده می‌کشید و وانمود می‌کنید این بهترین نمایش جهان از زمان اختراع فوتبال بوده. مسخره، هشتادوپنج دقیقه زیر توپ زدن تیم ملی در مقابل مصری است که دو ستاره اصلی‌اش را هم بیرون گذاشته بود و به همان مساوی رضایت داشت، تیمی که در کل تاریخ جام‌جهانی تا همین دوره هیچ بردی نداشت و اینجا هم فقط نیوزیلند را شکست داد. تیم شما از چنین گروه مفتضحی صعود نکرده؛ یقه چه کسی را می‌گیرید؟ میثاقی البته در بخش دیگری از سخنانش الجزایر و اتریش را به تبانی و شرط‌بندی متهم می‌کند. خب مشکلی نیست؛ شکایتش را ببرید به همان دادگاهی که دو سال است دارد پرونده مس رفسنجان را بررسی می‌کند. محکمه صالحه است؛ حتما عدالت را رعایت خواهند کرد!
راستی بعد از گل الجزایر که منجر به صعود تیم ملی می‌شد، گزارشگر شبکه سه گفت: «خدا صدای مردم ایران را شنید.» خب از کجا معلوم؟ شاید واقعا شنیده باشد!
