تک به تک- در این مدت مرثیههای زیادی در مورد تعمیرات طولانی ورزشگاه آزادی سر داده شده که تکرار آنها دیگر لطفی ندارد. آقایان دوست داشته باشند یا نه، یک فرضیه بدبینانه هم این وسط وجود دارد که میگوید مسوولان خیلی هم از به درازا کشیده شدن بازسازی آزادی و عدم استفاده از این ورزشگاه ناراحت نیستند و بدشان نیامده. در مورد این فرضیه، خب البته دلایلی هم مطرح میشود.
هر چه هست، فعلا تهران به این بزرگی مانده با یک ورزشگاه قلعه حسن خان که از فرط استفاده از آن، چمناش روز به روز بدتر میشود. این اواخر تصاویری از آن استادیوم مخابره شده که نشان میدهد کیفیت زمین به شدت نزول کرده و شاید به زودی این یکی هم از دسترس دور شود. کلاهتان را بالاتر بگذارید لطفا!
در این میان یکی از شگفتانگیزترین موارد که خیلی کم به آن پرداخته شده، غفلت از ورزشگاه تختی در شرق تهران بوده. در حالی که این استادیوم قدیمی هم میتوانست به عنوان میزبان پرسپولیس و استقلال بخشی از بار بازیهای آنان را به دوش بکشد، چمن مفتضح و بسیار بد تختی مانع از وقوع این اتفاق شده است. باورکردنی نیست که دو سال است همه میدانند تهران ورزشگاه آزادی را ندارد، اما در این مدت هیچ کوششی برای بازسازی چمن تختی صورت نگرفته! این اواخر یکی از مسوولان ورزش استان در اظهارنظری تاریخی گفته بود: «همه چیز ورزشگاه تختی خوب است، جز چمن آن.» این هم که چیزی نیست؛ لابد یک اشکال جزیی قابل اغماض است. مرحبا به این درایت!
باور کنید ما نمیخواهیم جزو طایقه بدبینها باشیم و بگوییم ارادهای در کار است تا مسابقات فوتبال با کمترین جمعیت در بدترین زمینها و شرایط برگزار شود، اما لطفا شما هم کمکی بکنید و فقط یک خط توضیح بدهید چطور ممکن است چمن تختی طی این همه مدت ترمیم نشود و هیچ پیشرفتی نکند؟ آزادی را که کلا فراموش کردیم، اما آیا حق این استادیوم پنجاه ساله، برخورداری از یک چمن استاندارد نیست؟ اگر حقیقتا از این وضعیت راضی هستید و قصد اصلاح و ارتقا ندارید که هیچ، اگر هم نیتتان خیر است، اما همه روی هم نمیتوانید یک چمن ساده را درست کنید که وامصیبتا. خیلی خیلی وامصیبتا!
