چرا همه «حال» کردند؟
در ایران خیلیها از حذف ترکیه خوشحال شدند و نگاهی گذرا به شبکههای اجتماعی در سراسر جهان، نشان میدهد چنین حسی، کم و بیش فراگیر بوده است. یعنی دلیل این ماجرا چه میتواند باشد؟!
چرا این یک «رسوایی» است؟
مساله قطر از آن جهت بیشتر مورد توجه قرار میگیرد که این تیم 4 سال پیش برای اولین بار راهی جامجهانی شد؛ آن هم صرفا با امتیاز میزبانی!
خدا را شکر، که تو را دیدیم!
چه خوب که بودیم و مسی را دیدیم، نسلهای بعدی که فقط او را خواهند شنید، احتمالا حسرت زیادی میخورند!
با ایران شروع کردند، اما…
طی این هشت دوره حضور متوالی در جامهای جهانی، ژاپن چهار بار از مرحله گروهی صعود کرده که عدد بسیار قابلتوجهی است،
«آسیا» به نوبت!
ساموراییها که معمولا آبرومندترین نماینده آسیا در رقابتهای بینالمللی بودهاند، با تلاش و توان خود یک مساوی ارزشمند 2 بر 2 از هلند گرفتند تا بار دیگر توجهات را به سمت خود جلب کند
رکوردهای دیوانهوار
پرگلترین بازی تاریخ جامجهانی، دیدار اتریش و سوئیس در جامجهانی ۱۹۵۴ است که با نتیجه ۷ بر ۵ به نفع اتریش به پایان رسید و در مجموع ۱۲ گل در آن به ثمر رسید
چه دستاوردی علیرضا!
درحالیکه علیرضا تاثیری روی هیچیک از دو گل زده تیمش نداشت، در برخی رسانهها شاهد دستاوردسازی برای او با استفاده از تعابیری همچون «پا قدم خوب» یا «انرژی مثبت» بودیم!
۴۰ هزار کامنت برای چی؟
کاش در کنار ۴۰ هزار کامنت برای خامس، یک کمپین با ۴ هزار کامنت هم به منظور شروع واقعی احداث ورزشگاه اختصاصی برای پرسپولیس و استقلال میداشتیم
تلویزیون، روی مخ!
پخش زنده مسابقات فوتبال اروپا از سوی تلویزیوت ایران، یک شکنجه تمام عیار برای مخاطبان است.




























