دو بازی از سه بازی ایران در جام‌جهانی، در ساعات ۴:۳۰ و ۶:۳۰ صبح برگزار می‌شد که طبیعتا رستوران‌ها تعطیل بودند، مگر این که امیرخان ترافیک احتمالی در طباخی‌ها را به عنوان سند محبوبیت تیم ملی لحاظ کرده باشند!

حالا که جام‌جهانی تمام شده، شاید بد نباشد چند لحظه چشم‌تان را ببندید و به چکیده همه آنچه از این انبوه این برنامه‌ها در ذهن‌تان ماند فکر کنید. چقدر چیز قابل دفاع و دندان‌گیری است واقعا؟

بیرانوند صرفا اوامر را اطاعت و متنی که برای خراب کردن دایی در اختیارش گذاشته‌اند را منتشر کرده...

کار در بعضی موارد حتی بیش از این هم بیخ داشت و مثلا سرمربی تیم ملی کره‌جنوبی که تازه استعفا هم داده بود، به دلیل اینکه تهدید به مرگ شد، از کشور گریخت!

راستش این حرف‌ها آنقدر عجیب است که آدم از یک هوادار ساده فوتبال هم نمی‌تواند قبول کند، چه برسد به کسانی که پست فنی دارند و معتقدند در سطح اساتید دانشگاه حرف می‌زنند!

بدرود شماره دوی درجه یک؛ شما شایسته وداع گرم‌تری بودی، مثل میلیون‌ها ایرانی که سزاوار حال بهتری هستند

تلویزیون با بودجه عمومی اداره می‌شود. کمترین حق مردم است که بدانند پول‌شان کجا و به چه کیفیتی هزینه می‌شود

قلعه‌نویی در نخستین واکنش اینستاگرامی‌اش به عملکرد تیم ملی در جام‌جهانی، صرفا از بخت و اقبال ضعیف گلایه کرد و تازه روی سر مردم منت گذاشت که بازیکنان در زمان جنگ به اردو رفتند و سایر قضایا!

هیچ کجا و هیچ‌وقت، ناکامی دیگران به معنای کامیابی ما نیست. چنین تصوری، فقط جلوی پیشرفت را می‌گیرد و بهانه دست‌مان می‌دهد که درجا بزنیم.